Korte Verhalen

Het is een kleine alleenstaande woning net buiten het centrum van Tiel, met een witgeverfd gietijzeren poortje. Een poortje dat toegang geeft tot een kleine thematische voortuin. Aan de overkant van de straat is een parkje, genaamd de Elzenpasch. Vanbinnen is het huis opvallend ruim. De hal grenst direct aan een grote woonkamer waar een mooie stenen bar met hoge barstoelen is geïnstalleerd. Aan de andere kant van de kamer staat een dubbele hoekbank met vlak daarvoor een houten koffietafel. Er schijnt een warm en sfeervol dimlicht.

‘Hou op, man. Niemand heeft toch behoefte aan al die rare conspiracy-troep die jij van internet plukt.’

Ze smijt de woorden schallend door de kamer. De akoestiek is beduidend minder zacht dan de ambiance van de sfeerverlichting. Zachter voegt ze eraan toe: ‘Sorry. Ik ben gewoon van de kaart. Na zo’n lang weekend ben ik te gaar voor dit soort diepe gesprekken.’ Ze zwijgt even, en vervolgt dan: ‘Kunnen we niet samen gaan douchen en dan lekker naar bed gaan?’

De persoon tot wie deze woorden gericht zijn, haalt nukkig zijn schouders op vanuit de hoek van de bank. Maar het zelfbewustzijn breekt toch door de wolken, en dan glijdt er een genoegzame glimlach over zijn gezicht. ‘Natuurlijk, schat. Ga jij maar vast. Ik ruim alvast wat van deze troep op. Morgen komt er bezoek, en ik heb liever niet dat er dan nog overal van die lege capsules liggen.’

Hij is nu overeind gekomen en grist een leeg pakje Marlboro van de tafel. Hij knijpt het fijn. Het verfrommelde pakje verdwijnt in een wit plastic zakje, waar al wat lege halveliterblikken bier in zitten. Dan valt zijn oog op een nog ongebruikte lachgascapsule, en even speelt hij met de gedachte om deze laatste ontsnapping aan de realiteit te gebruiken. Maar na een voorzichtige blik op zijn vrouw, die met een cynische uitdrukking op haar gezicht vanuit de deuropening naar hem staat te kijken, gooit hij ook deze capsule in de plastic zak.

Ze zucht, een zucht waarin haar zorgen om de normalisering van hun beider drugsgebruik doorklinken. Hij begrijpt het wel. Het is ook zo. ‘Ik zie je zo in de badkamer, Sim, bewaar wat warm water voor me als je wilt?’ Zijn vrouw Simone kijkt hem nog even onderzoekend aan, maar draait zich dan om en verdwijnt richting de badkamer. De man gaat ondertussen verder met het opruimen van alle bewijzen van een losbandige avond. Hij hoort het geluid van de douche die wordt aangezet. Dan grabbelt hij in het tasje en haalt de laatste volle lachgaspatroon tevoorschijn. Met behendige vingers draait hij de patroon in een aluminium slagroomspuit, vult daarmee een ballon en inhaleert die in een paar halen compleet. Dan laat hij zich op de bank zakken met een stomme grijns, genietend van de lichtheid in zijn hoofd en het gebrek aan schuldgevoel.

‘Moshe, verdomme, man. We zouden toch samen gaan douchen? Waarom kun je nou nooit een keer normaal doen en een keer stoppen? Je hebt al meer dan vijftig van die dingen op, man! Hou nou eens een keer op!’

Moshe veert overeind van de bank met een verbaasd gezicht, en begint dan onbedaarlijk te lachen. Simone kijkt hoofdschuddend naar de idioot met wie ze al zo lang samen is, zucht, en stampt de kamer uit. Moshe laat zich weer op de bank zakken met een half geamuseerd, half gepijnigd gezicht. Vanuit de gang hoort hij Sim mompelen: ‘Wat een... eikel!’

De volgende morgen is Moshe al vroeg op. Hij heeft het hele huis al opgeruimd, en wordt geplaagd door een zeurend schuldgevoel. Hier vindt hij zichzelf altijd terug: tollend op dit zwarte kruispunt, waar hij het gevoel heeft een richting te moeten kiezen, maar toch altijd lafjes rechtdoor blijft gaan. In zijn volwassen leven is hij nog nooit langer dan twee weken nuchter geweest, en met zijn 35 jaar begint hij nu te merken dat zijn losbandige manier van leven, hoewel voor buitenstaanders goed verborgen, toch zijn tol eist.

Alle stomme opmerkingen die hij gedurende zijn leven heeft gemaakt, passeren de revue. ‘De wereld is veel leuker als je wat gedronken hebt. Ik ga nooit meer nuchter naar de supermarkt!’ of: ‘Voor mij is het een effectieve uitlaatklep, meer niet. Ik heb de controle.’ Maar na twintig jaar intensief van de kaart zijn, moet hij toch toegeven dat de feiten een ander verhaal te melden hebben. Waar hij vooral moeite mee heeft, is dat hij in een nare egoïst verandert wanneer hij iets op heeft. Hij voelt zich dan schuldig tegenover Sim. En ook tegenover zichzelf: zijn eigen potentieel staat op het spel. Dus misschien is het vandaag wel de juiste dag om dingen eens anders te gaan doen. Maar dan écht. Tijd om te veranderen. Ja! Vanaf vandaag zal hij nuchter door het leven gaan. Ook al roept hij het wekelijks, hij gaat het doen! Hij wordt een nieuw mens. Een beter mens.

Zo. Het huis is schoon, en nu is het tijd om te gaan sporten om al die slechte afvalstoffen eruit te zweten en de spierafbraak een halt toe te roepen.

Als Moshe terugkomt van de sportschool, besluit hij met zijn hernieuwde ‘Just do it’-mentaliteit om zijn sportkleding direct in de was te gooien, in plaats van ergens op de grond. Hij stapt onder de douche en spoelt alles van zich af: de gedachten, het vuil en het verleden. Hij laat het water uit de sproeikop over zijn gezicht heen stromen en probeert te visualiseren hoe zijn slechte gewoontes samen met het water in het doucheputje verdwijnen. Als hij de kraan heeft dichtgedraaid en zich heeft afgedroogd, wandelt hij naakt de slaapkamer in om zijn vrouw Sim een kus te geven. Hij mompelt zijn excuses in haar oor en fluistert: ‘Ik heb croissants gehaald en er is koffie, liefje.’ Haar slaperige glimlach geeft hem voor het eerst in tijden weer dat speciale gevoel. Hij is op de goede weg!

Leuk voor een kort boek? Doorgaan of staken?